Wat blijft er van je over als je functie wegvalt?

Afgelopen weekend zat ik aan tafel met familieleden die ik al ruim tien jaar zo’n drie keer per jaar zie. Ooit kwamen we samen omdat we in 2014 de internationale reünie van de familie organiseerden. Inmiddels is onze reünie commissie vooral een vaste plek geworden voor goede gesprekken, scherpe observaties en – eerlijk is eerlijk – een beetje familiegeroddel.

Tien jaar geleden waren we tussen de veertig en zestig. De ouders van het jongste lid eind zestig. Nu is de jongste aanwezige eind vijftig en gaan de ouders richting de negentig.

De gesprekken zijn meegegroeid. We praten over een lijf dat steeds duidelijker van zich laat horen. Over werk na de pensioengerechtigde leeftijd. Over afscheid nemen van rollen die lang vanzelfsprekend waren. En over de vraag: hoe blijf je fysiek én mentaal gezond – maar ook betrokken?

Dat laatste raakt aan een vraag die ik in mijn werk als coach en mentor vaak tegenkom: wie ben je wanneer je functie, titel of dagelijkse ritme verandert of wegvalt?

Er wordt veel geschreven over leiderschap van ceo’s en bestuurders die vandaag aan het roer staan. Maar zodra iemand stopt, lijkt de aandacht snel te verschuiven. Alsof ervaring een houdbaarheidsdatum heeft.

Natuurlijk hoeft niemand na een pensioen zichtbaar te blijven of aan een tweede carrière te beginnen. Vrijheid, rust en tijd voor familie zijn waardevol. Maar ik geloof dat er iets verloren gaat wanneer mensen met jaren aan ervaring zichzelf te snel naar de achtergrond plaatsen.

Juist wie moeilijke besluiten heeft genomen, veranderingen heeft begeleid en teleurstellingen heeft doorleefd, beschikt over een perspectief dat anderen kan helpen. Niet als de alleswetende oudgediende, maar als mens die heeft geleerd, getwijfeld en opnieuw richting heeft gekozen.

Misschien is dat de opgave van elke nieuwe levensfase: niet krampachtig vasthouden aan wat was, maar nieuwsgierig onderzoeken wat je nu nog te bieden hebt. In een gesprek. Als coach of als mentor. In vrijwilligerswerk. Thuis. Of simpelweg door je ervaring te delen wanneer die ertoe doet.

Aan onze IKR-tafel gebeurt dat vanzelf. We delen herinneringen, zorgen, lachbuien en levenswijsheid. We worden ouder – onvermijdelijk. Maar naar de achtergrond verdwijnen? Daar zijn we nog lang niet aan toe.

Herken jij dit: een verandering in werk of rol roept opnieuw de vraag op wie je bent en wat je wilt bijdragen?

In een volgende blog schrijf ik over de periode ná de functie: opnieuw betekenis en richting vinden, zonder jezelf te hoeven bewijzen.